Ko je Nikola Kojo

Nikola Kojo (Beograd, 5. septembar 1967) srpski je glumac, reditelj, producent i televizijski voditelj. Pred kamerom se prvi put pojavio kao dečak, a široku popularnost stekao je osamdesetih godina ulogama u serijalu „Lude godine“. Film „Mi nismo anđeli“ Srđana Dragojevića iz 1992. godine učvrstio ga je među najpoznatijim glumcima svoje generacije u bivšoj Jugoslaviji.

Među njegova najpoznatija ostvarenja ubrajaju se filmovi „Lepa sela lepo gore“, „Četvrti čovek“ i „Parada“, kao i televizijske serije „Radio Mileva“ i „Kriza“. Godine 2016. debitovao je kao reditelj komedijom „Stado“. Od 2023. vodi srpsku verziju kviza „Najslabija karika“.

Pored posla na filmu i televiziji, javnost ga poznaje i po otvorenim stavovima o društvenim temama. Ovaj tekst prati njegov put od dečaka sa violinom do jednog od najprepoznatljivijih glumačkih lica regiona.

Poreklo i detinjstvo

Nikola Kojo rođen je u Beogradu 1967. godine. Ime je dobio po pradedi, koji je bio protojerej u Mostaru. Zbog hercegovačkog porekla porodice, jedan hercegovački portal ga je opisao kao Beograđanina hercegovačkog porekla.

Njegov prvi dodir sa umetnošću nije bila gluma, nego muzika. U detinjstvu je svirao violinu i bio član orkestra Radio-televizije Beograd. Prema pisanju Kurira, na čas glume dospeo je slučajno, a zatim se učlanio u dečiju dramsku grupu. Kasnije je nastavio rad u grupi Mike Aleksića.

Roditelji su, kako se navodi, želeli da im sin odabere ozbiljniji poziv. Ipak, nisu mu branili da postane glumac.

Obrazovanje

Kojo je završio Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu. Glumu je upisao 1987. godine u klasi profesora Predraga Bajčetića, zajedno sa kolegama Anitom Mančić i Uliksom Fehmiuom.

Sam je ispričao da je Akademiju upisao iz trećeg pokušaja. Želju za glumačkim pozivom, kaže, probudilo je posmatranje velikih umetnika tadašnje Jugoslavije u bifeu pozorišta Atelje 212.

Početak karijere

Karijeru je počeo pre nego što je napunio trinaest godina. Prvu ulogu ostvario je 1980. godine u filmu „Rad na određeno vreme“, gde je igrao dečaka Ivana. Na filmu je tada igrao uz Milenu Dravić i Ljubišu Samardžića. Za tu ulogu dobio je nagradu na Filmskom festivalu u Nišu.

Tokom osamdesetih pojavljivao se i u drugim ostvarenjima, među kojima su film „Igmanski marš“ (1983) i televizijska serija „Sivi dom“. Već tada je pokazivao da je kamera njegovo prirodno okruženje.

Uspon do popularnosti

Pravi preokret doneo mu je serijal „Lude godine“. U njegovim nastavcima, među kojima su „Žikina dinastija“ (1985) i „Druga Žikina dinastija“ (1986), tumačio je Mišu Pavlovića. Kao mladi glumac u ulozi simpatije publike, postao je jedno od najpoznatijih lica mlađe generacije u tadašnjoj Jugoslaviji.

Krajem osamdesetih i početkom devedesetih nizao je uloge u filmovima „Šta se zgodi kad se ljubav rodi“, „Hajde da se volimo 3″ i „Početni udarac“. Igrao je i u filmu „Tesna koža 4″, u kome je tumačio Momira.

Mi nismo anđeli i filmski uspon devedesetih

Godine 1992. Srđan Dragojević angažovao ga je za glavnu ulogu u komediji „Mi nismo anđeli“. Kojo je igrao lik Nikole, a film je postao jedno od najgledanijih ostvarenja svog vremena. Isti reditelj ga je kasnije pozvao i u nastavak, „Mi nismo anđeli 2″ (2005), u kome su igrali i Uroš Đurić, Srđan Todorović i Mirka Vasiljević.

U to vreme igrao je i Riđeg u seriji „Policajac sa Petlovog brda“, a zatim i Zarka Damjanovića u seriji „Gore dole“. Posle „Mi nismo anđeli“, Dragojević mu je poverio ulogu Velje u ratnoj drami „Lepa sela lepo gore“ (1996). U filmu su igrali i Dragan Bjelogrlić, Dragan Maksimović, Zoran Cvijanović, Milorad Mandić i Dragan Petrović Pele. Ta uloga ga je predstavila drugačije, u ozbiljnom dramskom registru.

Krajem devedesetih i početkom 2000-ih igrao je u filmovima „Rane“ (1998), „Nož“ (1999) i „Nebeska udica“ (2000), u kome je tumačio Zubu. Za ulogu u filmu „Mehanizam“ osvojio je 2001. godine nagradu za najboljeg glumca na Filmskom festivalu u Nišu.

Atelje 212 i odlazak iz pozorišta

Posle Akademije zaposlio se u pozorištu Atelje 212, koje mu je, kako kaže, mnogo značilo. Pričao je da je u to vreme, nakon uspeha filma „Mi nismo anđeli“, očekivao veće uloge. Prema njegovim rečima, po povratku sa letnje pauze sačekao ga je pisani otkaz.

Kojo to naziva događajem koji mu je promenio život. Kaže da je otkaz otvorio nove mogućnosti u filmskoj industriji. Zbog toga se, prema nekim izvorima, u narednim godinama uglavnom posvetio filmu i televiziji, a manje pozorištu.

Filmovi i serije u 21. veku

U 21. veku nastavio je da gradi raznovrsnu karijeru. Igrao je u filmu „Život je čudo“ (2004) Emira Kusturice, a u filmu „Bal-Can-Can“ (2005) tumačio je Osmana Rizvanbegovića. U filmu „Crni Gruja i kamen mudrosti“ (2007) igrao je Karađorđa.

Posebno mesto u njegovoj filmografiji zauzima triler „Četvrti čovek“ (2007) Dejana Zečevića. Kojo je igrao majora vojne službe bezbednosti koji se budi iz dvomesečne kome bez sećanja i otkriva da su mu stradali supruga i sin. U filmu su igrali i Marija Karan, Dragan Petrović Pele i Bogdan Diklić. Za tu ulogu dobio je Grand pri Naisa i nagradu festivala u Sopotu.

U „Paradi“ (2011) Srđana Dragojevića tumačio je lik Limuna. Na televiziji igrao je Aleša Firdusa u seriji „Kriza“ (2013–2014) i Daču u humorističkoj seriji „Radio Mileva“ (2021–2024), čiji je bio i saradnik na scenariju. Ulogu Velje Kovača tumačio je u seriji „U klinču“, a kao koscenarista potpisan je na seriji „Čudne ljubavi“ (2022).

U novijim ostvarenjima igrao je u mini-seriji „Dnevnik velikog Perice“ (2021) i krimi-seriji „Deca zla“ (2023). Povratio je i ulogu Miše Pavlovića u filmu „Povratak Žikine dinastije“ (2025), a nastavak je najavljen za 2026. godinu.

Rediteljski debi: film Stado

Godine 2016. Kojo je prvi put stao iza kamere kao reditelj. Film „Stado“ je satirična komedija o životu iza kamere, zasnovana na istinitim događajima. Scenario je potpisao Nebojša Romčević, a Kojo je film producirao zajedno sa Biljanom Prvanović.

U filmu su igrali sam Kojo, zatim Zoran Cvijanović, Vesna Trivalić, Nataša Ninković, Nikola Đuričko, Goran Šušljik, Srđan Timarov i Branislav Trifunović. Film je premijerno prikazan 23. novembra 2016. i, prema podacima koje je objavio Danas, za nešto više od mesec i po dana pogledalo ga je oko 170.000 gledalaca. To ga je učinilo najgledanijim domaćim filmom godine u Srbiji.

Film se nije našao u selekciji „srpski film“ na festivalu FEST, što je izazvalo komentare u medijima.

Voditelj kviza Najslabija karika

Pored glume i režije, Kojo je poznat i kao televizijski voditelj. Od 2023. godine vodi srpsku verziju kviza „Najslabija karika“ na televiziji Prva. Format se tako vratio na srpske ekrane posle dugogodišnje pauze.

Muzička predstava i povratak pred publiku

Posle više od decenije pauze od nastupa na sceni, Kojo se 2026. godine vratio pred publiku muzičkom predstavom koja spaja pesme, sećanja i životne priče. Nastupa sa bendom „Girls, boys and toys“. Prema njegovim rečima, u Beogradu je rasprodao dva koncerta, a treći je zakazao za 25. septembar.

Govoreći o tom iskustvu, Kojo je rekao da još uvek oseća tremu i da će je uvek imati, i na filmu i u pozorištu.

Društveni angažman i javni stavovi

Kojo se poslednjih godina javno oglašava o društvenim i političkim temama. Tokom izbora 2022. godine podržao je opozicione kandidate Zdravka Ponoša, Marinike Tepić i Dobricu Veselinovića.

Na protestu „Srbija protiv nasilja“ 2023. godine kritikovao je predsednika Srbije Aleksandra Vučića. Na to je reagovala tadašnja ministarka kulture Maja Gojković, koja je ocenila da Kojo izvrće činjenice o podršci države filmskim radnicima. Mediji su preneli da je Kojo potom podneo tužbu protiv ministarke.

U razgovorima za medije Kojo je podržao studentske proteste i izjavio da zbog svog angažmana trpi posledice, uključujući, kako tvrdi, stavljanje na „crne liste“ na RTS-u i MTS-u. Te izjave predstavljaju njegov stav, a drugu stranu o njima nismo našli u istim izvorima.

Najveći uspesi

Kojov najveći uspeh vezan je za više decenija prisustva na filmu. Kao tinejdžer je kroz „Lude godine“ osvojio publiku. Ulogom u „Mi nismo anđeli“ postao je simbol jedne generacije, a u „Lepa sela lepo gore“ i „Četvrti čovek“ pokazao je dramski raspon.

Rediteljski debi „Stado“ bio je komercijalno najuspešniji domaći film u Srbiji 2016. godine. Pored toga, uspešno je prešao na televiziju, kao glumac, koscenarista i voditelj.

Privatni život

Nikola Kojo je oženjen Aleksandrom Đurić, manekenkom. Prema većini izvora, venčali su se 2007. godine, dok IMDb navodi 2006. („izvori se razlikuju“). Kurir piše da su pre venčanja bili osam meseci u vezi i da je ona tada imala 28 godina.

Imaju tri ćerke. Ana je rođena 2008. godine, a blizanke su se rodile u septembru 2013. godine. Kojo je u više navrata govorio da mu porodični život odgovara.

Zanimljivosti

• Ime je dobio po pradedi, protojereju u Mostaru.
• U detinjstvu je svirao violinu u orkestru Radio-televizije Beograd.
• Pred kamerom se prvi put pojavio pre navršenih 13 godina.
• Poznat je i pod nadimkom Nidža.
• Glumu je upisao iz trećeg pokušaja.
• Prema sopstvenim rečima, bio je prvi glumac kome je Atelje 212 uručio otkaz.

Nagrade i priznanja

• Nagrada na Filmskom festivalu u Nišu za ulogu u filmu „Rad na određeno vreme“ (1980).
• Nagrada za najboljeg glumca na Filmskom festivalu u Nišu za film „Mehanizam“ (2001).
• Grand pri Naisa za ulogu majora Stankovića u filmu „Četvrti čovek“ (2008).
• Nagrada festivala u Sopotu za ulogu u filmu „Četvrti čovek“ (2008).

Nasleđe i uticaj

Nikola Kojo spada među glumce koji su odrasli pred publikom. Generacije gledalaca pamte ga od mladog Miše Pavlovića do zrelih dramskih likova. Njegove uloge u filmovima Srđana Dragojevića postale su deo zajedničke kulturne memorije regiona.

Svojim radom kao reditelj, producent i voditelj pokazao je da glumac može uspešno da se razvija i van uloge. Njegov javni angažman izazvao je podeljene reakcije, ali je učvrstio sliku umetnika koji se oglašava o stvarima koje ga se tiču.