Ko je Tihomir Stanić

Tihomir Stanić je srpski pozorišni, filmski i televizijski glumac, kao i producent, rođen 17. novembra 1960. godine. Poznat je i pod nadimkom Tika, koji ga prati od mladosti. Tihomir Stanić decenijama je jedan od stubova beogradskog pozorišta Atelje 212, a širokoj publici je posebno blizak zahvaljujući ulogama u serijama „Nobelovac" i „Ubice mog oca", kao i filmovima „Falsifikator" i „Neprijatelj". Osim glumom, bavi se i produkcijom filmova, a poznat je i po iskrenim javnim ispovestima o ličnoj borbi sa alkoholizmom, koju je uspešno prevazišao.

Rani život i detinjstvo

Tihomir Stanić rođen je u selu Šeškovci, u opštini Laktaši, nedaleko od Banje Luke, na teritoriji tadašnje FNR Jugoslavije. Kako je sam ispričao, rodio se u zgradi seoske škole, pošto je njegov otac Nedeljko Stanić tamo radio kao učitelj, a kasnije i kao direktor škole, pa je porodica živela u stanu namenjenom nastavnom kadru.

Detinjstvo je proveo u Kozarskoj Dubici, gde se porodica preselila zbog očevog posla. Sa svega pet godina krenuo je u školu, što je, kako kaže, za njega predstavljalo veliku radost. Nije bio naklonjen sportu, već je slobodno vreme najradije provodio čitajući i učeći. Leti je rado plivao, a biciklom je odlazio na igranke u okolna mesta. Muziku je takođe voleo od malih nogu — svirao je u lokalnoj grupi „Lutalice s Une", u društvu vršnjaka koji su bili nekoliko godina stariji od njega.

Odrastanje u sredini u kojoj je alkohol bio uobičajen deo svakodnevnog života ostavilo je trag na Tihomira Stanića — sam je kasnije javno govorio da je počeo da pije već sa trinaest godina, kako bi ga starije društvo lakše prihvatilo.

Obrazovanje

Put do glume za Tihomira Stanića počeo je pomalo slučajno. Prema sopstvenom kazivanju, ideju da postoji Akademija za glumu u Novom Sadu čuo je od saputnika tokom jednog putovanja vozom za Trst. Upisao je Akademiju umetnosti u Novom Sadu, odsek dramskih umetnosti, u klasi profesora Dejana Mijača, jednog od najuglednijih srpskih pozorišnih i filmskih reditelja i pedagoga. Školovanje kod Mijača imalo je presudan uticaj na njegov kasniji glumački pristup, zasnovan na ozbiljnom i posvećenom radu na liku.

Početak karijere

Karijeru je počeo krajem sedamdesetih i početkom osamdesetih godina prošlog veka, prvo u pozorištu, a potom i na filmu. Bio je član ansambla Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu, gde je 1986. godine dobio i godišnju nagradu pozorišta za ulogu Erla od Gernija u predstavi „Vladajuća klasa" Pitera Barnsa. Filmsku karijeru počeo je 1981. godine ulogom Steve Vasiljevića u filmu „Svinjski otac", nakon čega je usledio niz manjih uloga u televizijskim i filmskim ostvarenjima tokom osamdesetih godina, među kojima su „Progon", „Snohvatice", „Veliki transport" i „Oštrica brijača".

Od 1987. godine Tihomir Stanić postaje član ansambla Ateljea 212 u Beogradu, jednog od najznačajnijih pozorišta u regionu, i tu ostaje veran narednih nekoliko decenija. Odigrao je više od sto uloga na gotovo svim beogradskim pozorišnim scenama, kao i u pozorištima u Novom Sadu, Somboru, Subotici, Vršcu, Banjoj Luci i Podgorici.

Uspon do popularnosti

Devedesetih godina Tihomir Stanić učvršćuje svoju poziciju jednog od vodećih glumaca srpskog pozorišta, a paralelno ostvaruje i zapaženije filmske i televizijske uloge. Značajan iskorak u popularnosti doneo mu je 1995. godine, ulogom kralja Aleksandra Obrenovića u seriji „Kraj dinastije Obrenović". Bio je to jedan od prvih velikih televizijskih zadataka koji ga je predstavio široj publici van pozorišnih krugova.

U tom periodu Tihomir Stanić se profilisao i kao glumac posebno cenjen za tumačenje istorijskih i književnih ličnosti. U filmovima i serijama reditelja Zdravka Šotre najčešće je igrao pisca Stevana Sremca, dok je tokom karijere utelovio i druge velikane srpske književnosti — Ivu Andrića, Jovana Steriju Popovića, Branka Radičevića, Miloša Crnjanskog, Dositeja Obradovića i Jovana Jovanovića Zmaja. Ova sklonost ka ulogama pisaca postala je jedan od prepoznatljivih obeležja njegove karijere.

Od 1998. do 2000. godine obavljao je i funkciju predsednika Saveza dramskih umetnika Srbije, u okviru koje je pokušao da reaktivira sindikalno delovanje i zastupa interese glumačke profesije.

Najveći uspesi

Vrhunac karijere Tihomira Stanića vezuje se za nekoliko ključnih uloga u prvoj deceniji dvehiljaditih. Godine 2011. osvojio je nagradu za najbolju mušku ulogu na Filmskom festivalu u Herceg Novom, statuetu „Zlatna mimoza", za ulogu Dabe u filmu „Neprijatelj" reditelja Dejana Zečevića, a za istu ulogu nagrađen je i na brazilskom festivalu fantastičnog filma „Fantaspoa" kao najbolji glumac.

Posebno mesto u njegovom opusu zauzima uloga Anđelka u filmu „Falsifikator" (2012–2013) reditelja Gorana Markovića. Ovaj lik ima za glumca izuzetan lični značaj, jer je inspirisan njegovim pokojnim ocem, seoskim učiteljem koji je meštanima falsifikovao 1.700 svedočanstava kako bi im omogućio zaposlenje, zbog čega je proveo godinu i po dana u zatvoru u Zenici. Za ulogu Anđelka Tihomir Stanić je dobio više nagrada, među kojima statuetu „Milivoje Živanović" u Požarevcu i nagradu „Ivo Serdar" u Zagrebu.

Ogromnu popularnost kod šire televizijske publike doneo mu je i lik inspektora, kasnije advokata, Predraga Marjanovića u seriji „Ubice mog oca", koju je publika pratila od 2016. godine narednu deceniju. Sam glumac je isticao da ga je ova uloga učinila popularnijom figurom nego bilo koja pre nje, uključujući i kralja Aleksandra Obrenovića.

Jedan od najvećih profesionalnih i ličnih projekata u njegovoj karijeri jeste serija „Nobelovac" (2024), posvećena piscu Ivi Andriću. Tihomir Stanić u njoj nije samo utelovio Andrića, već je bio i jedan od kreatora i koreditelja serije. Osmoepizodna serija, produkcija Radio-televizije Srbije, prati Andrićev život u jesen i zimu 1961. godine, od trenutka kada je saznao za dodelu Nobelove nagrade za književnost do povratka u Beograd sa svečanosti u Stokholmu. Projekat je sam glumac opisao kao ostvarenje jednog od najvećih ličnih i umetničkih snova, naglašavajući da je čitava ekipa osećala poseban dug prema Andriću kao jedinom srpskom nobelovcu za književnost.

Angažman u produkciji filmova

Tihomir Stanić je i osnivač producentskih kuća „Balkan film", sa sedištem u Republici Srpskoj, i „Drina film" iz Beograda, kroz koje od 2007. godine producira ili koproducira igrane filmove. Bio je producent ili koproducent filmova „Turneja" Gorana Markovića, „Neke druge priče" (omnibus pet rediteljki), „Neprijatelj" Dejana Zečevića, „Top je bio vreo" Bobana Skerlića i „Falsifikator" Gorana Markovića. Film „Turneja" doneo mu je 2009. godine i priznanje srpske sekcije Međunarodne federacije filmskih kritičara FIPRESCI za najbolji srpski film te godine.

Borba sa alkoholizmom i kockom

Tihomir Stanić je jedan od retkih javnih ličnosti koji je otvoreno i bez ustezanja govorio o dugogodišnjoj borbi sa alkoholom, koja je trajala oko petnaest godina, kao i o periodu u devedesetim godinama kada se, dodatno, prepustio kocki. Sam je isticao da je odrastao u sredini u kojoj je piće bilo prihvaćen deo svakodnevnice, te da ga alkohol dugo nije ometao u profesionalnom radu.

Prekretnicu je doživeo 1. aprila 2002. godine, kada je odlučio da potpuno prestane sa pijenjem alkohola i pušenjem cigareta. Prema njegovim rečima, presudan trenutak bio je razgovor sa tadašnjom devetogodišnjom ćerkom Milenom, koja mu je prenela da joj je drugarica rekla da joj je otac pijanac. Strah da bi ga se ćerka mogla stideti, uz svest da je ugrožavao i profesiju i porodicu, naveo ga je da potraži stručnu pomoć. Dodatan podsticaj bila je i sudbina njegovog oca, koji je, prema Tihomirovim rečima, preminuo u pedeset šestoj godini od moždanog udara izazvanog naglim prestankom pijenja, bez odgovarajuće stručne pomoći. Zbog toga je Tihomir Stanić svoj oporavak sproveo uz pomoć neurologa i stručnjaka, postepeno i kontrolisano. Od tada, kako sam ističe, nikada više nije okusio alkohol, a kasnije je postao i lice pojedinih akcija posvećenih zdravom načinu života.

Privatni život

Tihomir Stanić već tri decenije živi u vanbračnoj zajednici sa Jelenom Mijović, sa kojom ima dve ćerke, Milenu i Sofiju. Jelena Mijović je i sama deo njegovog profesionalnog sveta — potpisana je, između ostalog, kao jedna od scenarista serije „Nobelovac". Glumac je više puta u medijima govorio da par nikada nije stupio u brak, iako su zajedno gotovo tri decenije.

Porodica je za Tihomira Stanića izvor najveće podrške, posebno tokom perioda prevazilaženja zavisnosti. U razgovorima za medije retko je otvarao teme iz privatnog života, ali je 2025. godine, u razgovoru za jedan podkast, izuzetno emotivno govorio o gubitku dvojice svoje trojice braće u razmaku od samo šest meseci — najstariji brat je poginuo pavši sa krova dok je pomagao komšiji, a nešto kasnije najmlađi brat mu je preminuo od karcinoma. Glumac je opisao taj period kao jedan od najtežih u životu, a teško je podneo i smrt majke 2021. godine.

Značajan datum u njegovom životu jeste 17. novembar — rođendan koji je više puta simbolično povezivao sa važnim profesionalnim trenucima. Baš na taj dan 1996. godine imala je premijeru monodrama „Detinjarije", koju i danas povremeno igra, a na svoj rođendan zakazao je i prvi dan snimanja filma „Falsifikator". Godine 2025, na svoj 65. rođendan, obeležio je i simboličan odlazak u zakonsku penziju, i to premijerom predstave „Gospodin u čizmama od dima" po delu Fjodora Mihajloviča Dostojevskog, u Operi i teatru Madlenianum, uz naglasak da se, uprkos penziji, sa pozorišne scene ne povlači.

Zanimljivosti

• Piše levom rukom.
• Za ulogu inspektora u seriji „Ubice mog oca" tokom snimanja jedne scene je, udarivši se pištoljem po čelu, pukao kapilar, a sam je izjavio da ga je ta uloga učinila popularnijim čak i od kralja Aleksandra Obrenovića.
• Monodramu „Detinjarije" Rejmona Kusa igra od 1996. godine, a premijeru je imala baš na njegov rođendan.
• Osnivač je dve producentske kuće, „Balkan film" i „Drina film".
• Njegov najmlađi brat je dugo bio angažovan u porodičnom producentskom poslu.
• Za seriju „Nobelovac" bio je istovremeno glumac, koreditelj i koscenarista, pri čemu je scenario pisao i sa svojom partnerkom Jelenom Mijović.

Nagrade i priznanja

Tokom višedecenijske karijere Tihomir Stanić je dobio veliki broj pozorišnih i filmskih nagrada, među kojima se izdvajaju:

• Statueta „Ćuran" za najbolje glumačko ostvarenje, Dani komedije u Jagodini, 1989. i 1994. godine
• Statueta Slobode za najbolju mušku ulogu, Slobodarske pozorišne svečanosti u Mladenovcu, 1994. godine
• Nagrade stručnog žirija, publike i kritike za monodramu „Detinjarije", Festival pozorišta jednog glumca u Nikšiću, 1997. godine
• Plaketa „Ljubiša Jovanović" za ulogu u predstavi „Art", Šabac, 1999. godine
• Nagrada „Ardalion" za ulogu u predstavi „Divlji med", Užice, 2000. godine
• Nagrada „Raša Plaović" za ulogu Mefista u „Faustu", Narodno pozorište u Beogradu, 2003. godine
• Nagrada Srpske sekcije FIPRESCI za najbolji srpski film („Turneja"), 2009. godine
• Statueta „Jazavac u džaku" i statueta „Milivoje Živanović" za ulogu Anđelka u „Falsifikatoru", 2009. i 2010. godine
• Nagrada „Ivo Serdar" na „Danima satire" u Zagrebu za istu ulogu, 2010. godine
• Nagrada „Zlatna mimoza" za najbolju mušku ulogu u filmu „Neprijatelj", Herceg Novi, 2011. godine
• Nagrada za najboljeg glumca na festivalu „Fantaspoa" u Brazilu, za istu ulogu

Nasleđe i uticaj

Tihomir Stanić ostaje jedan od najprepoznatljivijih glumaca srpske pozorišne i filmske scene s kraja dvadesetog i početka dvadeset prvog veka. Kritičari ga često ubrajaju u red najtalentovanijih glumaca sa prostora bivše Jugoslavije, prvenstveno zahvaljujući sposobnosti da podjednako ubedljivo tumači istorijske ličnosti, književnike i savremene likove. Njegov doprinos popularizaciji srpske književne baštine, kroz uloge Andrića, Sremca, Sterije Popovića i drugih pisaca, predstavlja poseban segment njegovog nasleđa. Serija „Nobelovac", u čijem je nastanku učestvovao i kao autor, ostaje jedan od najambicioznijih televizijskih projekata posvećenih srpskoj književnosti. Otvorenošću u pričanju o sopstvenoj borbi sa alkoholizmom, Tihomir Stanić je istovremeno postao i primer javne ličnosti koja je uspela da prevaziđe zavisnost i o tome iskreno progovori, čime je ohrabrio mnoge da o sličnim problemima ne ćute.

Biografija - najčešća pitanja

Koliko godina ima Tihomir Stanić?

Tihomir Stanić je rođen 17. novembra 1960. godine, što znači da trenutno ima šezdeset pet godina.

Gde je rođen Tihomir Stanić?

Rođen je u selu Šeškovci, u opštini Laktaši, u blizini Banje Luke, na teritoriji tadašnje FNR Jugoslavije, a danas Republike Srpske u Bosni i Hercegovini. Detinjstvo je proveo u Kozarskoj Dubici.

Ko je supruga Tihomira Stanića?

Tihomir Stanić već tri decenije živi u vanbračnoj zajednici sa Jelenom Mijović, sa kojom ima dve ćerke, Milenu i Sofiju.

Po čemu je Tihomir Stanić najpoznatiji?

Najpoznatiji je po ulozi Ive Andrića u seriji „Nobelovac", inspektora Predraga Marjanovića u seriji „Ubice mog oca", Anđelka u filmu „Falsifikator" i kralja Aleksandra Obrenovića u „Kraju dinastije Obrenović", kao i po dugogodišnjem radu u pozorištu Atelje 212.

Da li je Tihomir Stanić imao problema sa alkoholom?

Da, glumac je javno govorio o petnaestogodišnjoj borbi sa alkoholom, koju je prevazišao 1. aprila 2002. godine, uz stručnu pomoć i podršku porodice.

Gde je Tihomir Stanić studirao glumu?

Studirao je na Akademiji umetnosti u Novom Sadu, odsek dramskih umetnosti, u klasi profesora Dejana Mijača.

Koliko dece ima Tihomir Stanić?

Ima dve ćerke, Milenu i Sofiju, iz vanbračne zajednice sa Jelenom Mijović.

Da li je Tihomir Stanić otišao u penziju?

Na svoj 65. rođendan, 17. novembra 2025. godine, simbolično je obeležio zakonski odlazak u penziju premijerom predstave „Gospodin u čizmama od dima", iako je najavio da se sa pozorišne scene ne povlači.

Koje nagrade je Tihomir Stanić osvojio?

Osvojio je brojne pozorišne i filmske nagrade, među kojima statuetu „Ćuran", nagradu „Raša Plaović", statuetu „Zlatna mimoza" i priznanje za najboljeg glumca na brazilskom festivalu „Fantaspoa" za ulogu u filmu „Neprijatelj".

Da li je Tihomir Stanić i producent?

Da, osnivač je producentskih kuća „Balkan film" i „Drina film", kroz koje je producirao ili koproducirao nekoliko igranih filmova, uključujući „Falsifikatora" i „Neprijatelja".

Zaključak

Tihomir Stanić je tokom više od četiri decenije karijere izgradio status jednog od najcenjenijih srpskih glumaca, podjednako prisutnog u pozorištu, na filmu i na televiziji. Od skromnog detinjstva u Kozarskoj Dubici, preko školovanja kod Dejana Mijača, do uloga u „Nobelovcu", „Ubicama mog oca" i „Falsifikatoru", njegov put obeležen je posvećenošću zanatu i sposobnošću da podjednako uverljivo utelovi istorijske ličnosti i savremene likove. Njegova otvorenost u pričanju o ličnoj borbi sa alkoholizmom, kao i porodičnim gubicima, dodatno je učvrstila njegov ugled kao iskrene i dubinske javne ličnosti. Simboličan odlazak u penziju 2025. godine ne predstavlja kraj njegove umetničke priče, već, kako je sam najavio, samo promenu scene.