Ko je Taško Načić

Taško Načić bio je srpski pozorišni i filmski glumac, jedan od najosobenijih komičara jugoslovenske i srpske glumačke scene druge polovine dvadesetog veka. Taško Načić je rođen 7. aprila 1934. godine u Kruševcu, a preminuo je 26. marta 1993. godine u Beogradu. Publika ga najbolje pamti po ulogama u kultnim ostvarenjima reditelja Slobodana Šijana – "Ko to tamo peva" i "Davitelj protiv davitelja" – kao i po dugogodišnjem članstvu u pozorištu Atelje 212. Svojim krupnim, prepoznatljivim likom, karakterističnim obrvama i poluspuštenim očnim kapcima, izgradio je glumački izraz koji se retko ponavlja, a privatno je ostao upamćen kao tih, skroman i povučen čovek.

Rani život i detinjstvo

Taško Načić rođen je u Kruševcu, u porodici cincarskog, odnosno aromanskog porekla po očevoj liniji, čime se objašnjava i njegovo neuobičajeno ime u srpskoj sredini. U rodnom gradu je proveo detinjstvo, završio osnovnu školu i gimnaziju. Prema sopstvenim rečima, sa glumom se prvi put susreo još kao desetogodišnji dečak i već tada je odlučio da će se njome baviti profesionalno. Već u gimnazijskim danima počeo je da nastupa na sceni, što je bio prvi nagoveštaj karijere koja će kasnije obeležiti jugoslovensku kinematografiju i pozorište.Odrastao je u vremenu Drugog svetskog rata i prvih posleratnih decenija, u period obnove kulturnog i pozorišnog života u Srbiji. Njegov fizički izgled – visina od 192 centimetra i krupna građa – od najranijih dana izdvajao ga je iz mase, a kasnije će upravo taj izgled odrediti i pravac njegove glumačke karijere.

Obrazovanje

Posle završene gimnazije u Kruševcu, Taško Načić je otišao u Beograd gde je upisao Akademiju za pozorišnu umetnost, odnosno Fakultet dramskih umetnosti (FDU). Studirao je glumu u klasi profesora Mate Miloševića, jednog od najuticajnijih pedagoga srpske glumačke škole tog doba, koji je obrazovao čitavu generaciju kasnije afirmisanih glumaca. Diplomirao je 1956. godine, a već tokom studija, kao student druge godine, dobio je priliku da nastupa na profesionalnoj sceni Narodnog pozorišta u Beogradu, u predstavama "Stanoje Glavaš" i "Gospođa ministarka".

Početak karijere

Profesionalnu karijeru Taško Načić je započeo 1954. godine kao član Narodnog pozorišta u Beogradu, gde je, i pre nego što je zvanično diplomirao, igrao u više predstava. Jednu od prvih uloga ostvario je u komadu "Romeo i Julija", gde mu je scenska partnerka bila Rahela Ferari – glumica sa kojom će godinama kasnije, u sasvim drugačijem žanru, ostvariti jednu od najupečatljivijih filmskih saradnji u "Davitelju protiv davitelja". Neko vreme je bio angažovan i u pozorištu za decu i mlade "Boško Buha", gde je sticao iskustvo rada sa najmlađom publikom.Prekretnicu u karijeri predstavlja prelazak u Atelje 212, jedno od najznačajnijih eksperimentalnih i modernih pozorišta u tadašnjoj Jugoslaviji. U toj kući je ostao preko trideset godina, kao ravnopravni član čuvene glumačke ekipe koja je oblikovala prepoznatljiv, takozvani "ateljeovski" duh – zajedno sa kolegama poput Zorana Radmilovića, Mire Banjac, Aljoše Vučkovića, Milutina Butkovića i Gage Nikolić, sa kojima je decenijama delio i scenu i kulise.

Uspon do popularnosti

Iako je najveći deo karijere proveo na pozorišnim daskama, širu popularnost Taško Načić je stekao zahvaljujući filmu, i to prvenstveno saradnji sa rediteljem Slobodanom Šijanom. Filmski debi ostvario je 1960. godine u ostvarenju "Bolje je umeti", nakon čega su usledile brojne, po pravilu manje uloge u filmovima poput "Bokseri idu u raj", "Majstor i Margarita", "Čudo neviđeno", "Ćao, inspektore" i "Nije lako sa muškarcima".Presudan trenutak za njegovu filmsku popularnost bila je uloga smotanog i uplašenog lovca u kultnoj komediji "Ko to tamo peva" (1980), u kojoj izgovara rečenicu "Ne brinite, puška je zakočena" – repliku koja je i decenijama kasnije ostala deo popularne kulture na prostoru bivše Jugoslavije. Zanimljivo je da je ulogu Bilija Pitona, koju je Taško godinama uspešno igrao u pozorišnoj predstavi "Maratonci trče počasni krug", u filmskoj ekranizaciji Slobodan Šijan poverio Zoranu Radmiloviću, a ne samom Tašku.

Najveći uspesi

Vrhunac filmske karijere Taško Načić je doživeo 1984. godine, kada je dobio glavnu ulogu u horor-parodiji "Davitelj protiv davitelja", takođe u režiji Slobodana Šijana. Utelovio je lik Pere Mitića, povučenog i stidljivog prodavca karanfila koji živi pod strogim nadzorom autoritativne majke (u ulozi Rahele Ferari), a noću se, u stanju kojeg nije svestan, pretvara u davitelja žena koje ne vole karanfile. Za ovu ulogu Taško Načić je nagrađen na više filmskih festivala, a lik Pere Mitića ostao je njegova najprepoznatljivija filmska kreacija.Pored ove dve uloge, po kojima je najšire upamćen, ostvario je i ulogu u još jednom Šijanovom filmu, "Tajna manastirske rakije". U pozorištu je tokom karijere odigrao ukupno 62 uloge, među kojima se izdvajaju Kotis u "Kralju Ibiju", nezaboravni konobar u "Radovanu trećem", kao i uloge u predstavama "Kafanica, sudnica, ludnica", "Čudo u Šarganu" i "Rado ide Srbin u vojnike". Punih deset godina izvodio je i sopstvenu monodramu "Ne pucaj bre".Na malim ekranima ostao je upamćen po ulogama u serijama "Diplomci", "Filip na konju", "Kamiondžije", "Dome, slatki dome" (lik Superhika) i, naročito, u seriji "Bolji život", u kojoj je tumačio lika Božidara Majkovića, tromog činovnika propalog socijalističkog preduzeća. Snimao je i televizijske drame i ekranizacije pozorišnih predstava, poput "Cipelice od krokodilske kože", "Arsenik i stare čipke" i "Svinjski otac", kao i serije za najmlađe gledaoce, među kojima se izdvaja "Hajde da rastemo". Ukupno je snimio dvadeset šest filmova tokom karijere koja je trajala od sredine pedesetih do početka devedesetih godina.

Privatni život

Za razliku od upečatljivog scenskog i filmskog izraza, Taško Načić je privatno bio jednostavan, tih i skroman čovek koji se retko eksponirao u javnosti i retko je davao intervjue. Kolege iz Ateljea 212 pamte ga po druželjubivosti i toplini – glumica Mira Banjac je jednom prilikom ispričala anegdotu o noćnom druženju sa kolegama iz pozorišta, kada je Taško, uprkos kasnom satu, insistirao da čitavo društvo dođe kod njega kući kako bi mu supruga spremila palačinke, što govori o njegovoj gostoljubivosti i vedrom duhu van scene.U jednom od retkih intervjua koje je dao pred kraj života, otvoreno je govorio o tome kako je njegov fizički izgled, uprkos očiglednom talentu, često bio prepreka za dobijanje pojedinih uloga, posebno onih romantičnih ili herojskih. Izjavio je da je svestan da zbog svoje spoljašnjosti nikada neće igrati ljubavnike ili junake poput Hamleta, ali da smatra da je vezivanje uspeha za nečiji izgled površno, jer je, po njegovom mišljenju, mnogo važnije šta glumac iznutra može da pruži publici.Taško Načić je preminuo 26. marta 1993. godine u Beogradu, u 58. godini života. Uzrok smrti, mesto sahrane i drugi detalji o poslednjim danima glumca nisu javno dostupni u pouzdanim izvorima.

Zanimljivosti

• Njegovo neobično ime poticalo je iz cincarskog, odnosno aromanskog porekla porodice po očevoj liniji.
• Rečenica "Ne brinite, puška je zakočena", koju izgovara njegov lik u filmu "Ko to tamo peva", i danas se citira među mlađim generacijama gledalaca.
• Sa visinom od 192 centimetra još od mladosti je važio za jednog od fizički najkrupnijih glumaca na domaćoj filmskoj sceni.
• Ulogu Bilija Pitona, koju je godinama igrao u pozorišnoj predstavi "Maratonci trče počasni krug", u filmskoj verziji je umesto njega dobio Zoran Radmilović.
• Tokom karijere je odigrao 62 pozorišne uloge i snimio 26 filmova.

Nagrade i priznanja

Za ulogu Pere Mitića u filmu "Davitelj protiv davitelja" Taško Načić je nagrađen na više filmskih festivala. Prema dostupnim izvorima, i pored bogate i višedecenijske pozorišne karijere, veći deo priznanja koja bi odgovarala obimu njegovog opusa ga je, prema oceni onih koji su pratili njegov rad, nezasluženo zaobišao.

Nasleđe i uticaj

Taško Načić je ostao trajno upamćen kao jedan od najprepoznatljivijih karakternih glumaca jugoslovenske i srpske kinematografije, čije su uloge, posebno one iz filmova Slobodana Šijana, postale deo popularne kulture na celom prostoru nekadašnje Jugoslavije. Njegov glumački pristup, koji je spajao komiku sa dubljom ljudskošću likova koje je tumačio, uticao je na način na koji se do danas gledaju i pamte likovi poput Pere Mitića i uplašenog lovca iz "Ko to tamo peva". Kao dugogodišnji član Ateljea 212, ostavio je trag i u istoriji srpskog pozorišta, kao deo generacije glumaca koja je oblikovala identitet ove scene tokom druge polovine dvadesetog veka.

Biografija – najčešća pitanja

Kada je rođen Taško Načić?

Taško Načić je rođen 7. aprila 1934. godine u Kruševcu.

Kada je i gde preminuo Taško Načić?

Preminuo je 26. marta 1993. godine u Beogradu, u 58. godini života.

Po čemu je Taško Načić najpoznatiji?

Najpoznatiji je po ulogama u filmovima "Davitelj protiv davitelja" i "Ko to tamo peva", u režiji Slobodana Šijana.

U kom pozorištu je Taško Načić najduže igrao?

Preko trideset godina bio je član Ateljea 212 u Beogradu.

Koliko je filmova snimio Taško Načić?

Prema dostupnim podacima, snimio je ukupno dvadeset šest filmova.

Koje je poreklo imao Taško Načić?

Poticao je iz porodice cincarskog, odnosno aromanskog porekla po očevoj liniji.

Gde je Taško Načić studirao glumu?

Studirao je na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Mate Miloševića, i diplomirao 1956. godine.

Koja je najpoznatija replika Taška Načića?

Rečenica "Ne brinite, puška je zakočena", koju izgovara u filmu "Ko to tamo peva".

Koliko je Taško Načić bio visok?

Bio je visok 192 centimetra.

U kojim je TV serijama igrao Taško Načić?

Igrao je, između ostalog, u serijama "Bolji život", "Dome, slatki dome", "Diplomci", "Filip na konju" i "Kamiondžije".

Zaključak

Taško Načić ostao je zapamćen kao jedan od najsvojevrsnijih glumaca srpske i jugoslovenske scene – umetnik čiji su neponovljivi fizički izgled i glumački talenat, umesto da ga ograniče, postali njegov zaštitni znak. Od pozorišnih dasaka Narodnog pozorišta i Ateljea 212, preko šezdeset i dve odigrane pozorišne uloge, do kultnih filmskih likova poput Pere Mitića i uplašenog lovca iz "Ko to tamo peva", izgradio je opus koji i decenijama posle njegove smrti 1993. godine ostaje deo kolektivnog sećanja publike na ovim prostorima.