Ko je Ljiljana Stjepanović?

Ljiljana Stjepanović (Beograd, 15. jun 1952) srpska je pozorišna, filmska i televizijska glumica, dugogodišnja prvakinja Pozorišta na Terazijama. Široka publika pamti je po liku babe Izergil u mjuziklu „Cigani lete u nebo“, ali i po nizu televizijskih junakinja: Ozrenki Soldatović iz serije „Srećni ljudi“, Kići iz serije „Ljubav, navika, panika“ i Radojki iz serije „Selo gori, a baba se češlja“.

Glumom je počela da se bavi još kao devojčica, u dramskoj sekciji Radio Beograda. Kasnije je završila Fakultet dramskih umetnosti u klasi profesorke Ognjenke Milićević, u istoj generaciji sa Radošem Bajićem, Bogdanom Diklićem i Lazarom Ristovskim. Nadimak joj je Ljilja.

Njena karijera traje još od kraja šezdesetih godina 20. veka. U tom periodu tumačila je kraljice, majke, učiteljice, pevačice i provodadžike. Prema njenim rečima, kroz nju je prošlo više od 200 likova. Zahvaljujući toj raznovrsnosti i izrazitom komičarskom daru, dobila je Nagradu „Žanka Stokić“, Nušićevu nagradu i dve statuete „Ćuran“.

Rani život i detinjstvo

Ljiljana Stjepanović rođena je u Beogradu, 15. juna 1952. godine, u tadašnjoj Federativnoj Narodnoj Republici Jugoslaviji. Njen otac Jovan bio je vojno lice, poreklom iz Slavonije. Njegovu mladost obeležio je Drugi svetski rat. Prema dostupnim izvorima, tri godine proveo je u logoru Jasenovac, dok mu je cela porodica stradala tokom rata.

Jovan je želeo da ćerka jednog dana postane ekonomista. Majka Milojka, po zanimanju kuvarica, bila je potpuno drugačija od njega: temperamentna, energična i sklona muzici. U porodičnom domu kultura je zauzimala visoko mesto, pa je porodica imala bogatu biblioteku. Iz nje je otac često čitao maloj Ljiljani.

Kao živahno i radoznalo dete, Ljiljana je imala viška energije, pa su roditelji odlučili da je usmere na neku korisnu aktivnost. Odveli su je na audiciju za decu glumce na Radio Beogradu. Tako je postala članica glumačke grupe Bate Miladinovića, koja je pripremala dečji radio-program.

Prema pisanju medija, Miladinović je u njoj rano prepoznao veliki talenat. Ti prvi koraci pred mikrofonom postavili su temelje njene kasnije glumačke karijere.

Obrazovanje

Ljiljana Stjepanović upisala je Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu. Glumu je učila u klasi profesorke Ognjenke Milićević. Na istoj klasi studirali su Bogdan Diklić, Lazar Ristovski, Snežana Savić, Radoš Bajić i Zlata Petković. Sa Radošem Bajićem će se kasnije ponovo sresti na setu serije „Selo gori, a baba se češlja“.

Kada je polagala prijemni ispit za Fakultet dramskih umetnosti, bila je verena za Bojana Repića. Njega je upoznala još u srednjoj školi.

Diplomirala je sa ulogom Ledi Magbet. Kasnije je govorila da joj je upravo ta uloga ostala neostvaren san na pozorišnoj sceni. Godina njenog diplomiranja nije javno poznata.

Početak karijere

Prve profesionalne korake napravila je pred kamerama. U seriji „Muzikanti“ (1969) tumačila je pevačicu Radu, što se smatra njenim debijem. Usledile su uloge u filmu „Jovča“ (1976) i u ostvarenju „Doktorka na selu“ (1982), u kojem je igrala učiteljicu. U televizijskoj drami „Sudbina umetnika – Đura Jakšić“ (1985) tumačila je Hristinu Tinu Jakšić, suprugu slavnog pesnika i slikara.

Paralelno je radila u „Televizijskom pozorištu“, gde je između 1981. i 2014. godine igrala likove kao što su Marija Karađorđević, Gabrijela i Mama. Stalni angažman dobila je u Pozorištu na Terazijama, čiji se repertoar tada zasnivao uglavnom na operetama i muzičkim komedijama.

Početak u toj kući nije bio lak. Rukovodiocima se nije dopadala boja njenog glasa, pa je godinama dobijala sporedne i epizodne uloge. Da bi obezbedila egzistenciju, prihvatala je svaki zadatak koji joj je ponuđen. Taj period poklopio se sa razvodom braka, koji je i sama opisivala kao težak.

Ipak, nije odustala. Prekretnica je stigla sa jednom velikom ulogom.

Baba Izergil u mjuziklu „Cigani lete u nebo“ i status prvakinje

Mjuzikl „Cigani lete u nebo“ nastao je prema pripoveci „Makar Čudra“ Maksima Gorkog, uz muziku Jevgenija Doge. Priča prati fatalnu ljubav Ciganina Lojka Zobara i lepe Rade. Ljiljana Stjepanović u ovoj predstavi tumači babu Izergil, i to ulogu koju mnogi smatraju njenim pozorišnim zaštitnim znakom.

Iako uloga podrazumeva pevanje, zbog čega su joj ranije osporavali glas, Ljiljana je briljirala. Publika je predstavu primila s oduševljenjem. Prema većini izvora, upravo zahvaljujući Izergil sa trideset dve godine postaje prvakinja Pozorišta na Terazijama. Prvu postavku režirao je Petar Novotni, reditelj iz Češke.

Aktuelnu postavku režirao je Vladimir Lazić. U njoj su koreograf Krunoslav Simić, adaptatorka Ivana Dimić i scenograf Geroslav Zarić. U podeli su, pored Ljiljane Stjepanović, bili Ivan Bosiljčić, Dragan Vujić Vujke, Duško Radović i Milan Antonić. Ulogu Rade od premijere 2004. do januara 2020. igrala je Milena Vasić, a ulogu Izergil povremeno igra i Dušica Novaković.

Sama glumica je jednom prilikom rekla da je istu ulogu odigrala oko petsto puta: oko dvesta u prvoj postavci i preko trista u sadašnjoj. Uspeh predstave objašnjava snagom Gorkijeve priče i strašću romske muzike, koja je, kako kaže, bliska i našem narodu.

Uspon do popularnosti

Široj publici Ljiljana Stjepanović postala je bliska preko televizije. Kako je sama isticala, prva velika televizijska uloga bila joj je Eleonora Majković, zvana Spečena, u seriji „Bolji život“ (1987–1988). Nastavak „Bolji život 2“ emitovan je 1990. i 1991. godine. U seriji je Svetlana Bojković igrala Emiliju Popadić.

Glumica je govorila da joj je Spečena bila psihološki veoma zahtevna. Lik je bio arogantan, strog i površan, pa je tražila nešto lepo u njemu. Uprkos tome, lik je ostao urezan u sećanje publike.

Sledeći veliki korak bili su „Srećni ljudi“. Ozrenku Soldatović tumačila je u prvoj sezoni (1993–1994), u nastavku (1995–1996) i u novogodišnjem specijalu iz 1996. godine. U ovoj seriji igrala je i Svetlana Bojković. Slavu je nastavila ulogom Side Pandurović u „Tajni porodičnog blaga“ (2000), a zatim u serijama „Porodično blago“ (2001) i „Porodično blago 2“ (2001–2002).

Sredinom dvehiljaditih igrala je Kiću u seriji „Ljubav, navika, panika“ (2005–2007), gde je sarađivala i sa Jelisavetom Sekom Sablić. Usledila je Nerandža u seriji „Agencija za SIS“ (2006–2007). Kaže da je publika zaista poistovećuje sa likovima: i na zabačenim mestima ljudi joj dovikuju „Kićo!“, dok je stariji sugrađani oslovljavaju kao Radojku.

Radojka u seriji „Selo gori, a baba se češlja“

Najveću popularnost Ljiljana Stjepanović doživela je ulogom Radojke u seriji „Selo gori, a baba se češlja“. Seriju je zamislio Radoš Bajić, njen fakultetski kolega. Prva sezona emitovana je od 10. marta 2007. godine na RTS 1 i imala je samo četiri epizode. Prvu epizodu gledalo je oko 2,1 milion ljudi, što je za seriju koja tek počinje bio izuzetno visok broj.

Serija je imala šest sezona i ukupno 101 epizodu, a poslednja epizoda emitovana je u januaru 2017. godine. U trećoj sezoni prosečna gledanost dostizala je oko 2,9 miliona gledalaca. Pored Ljiljane Stjepanović i Radoša Bajića, u glavnim ulogama našli su se i Dragan Nikolić, Milorad Mandić, Nenad Okanović, Olga Odanović, Mirko Babić i Lazar Ristovski.

U jednom delu serije Radojka oboleva od raka dojke. Ta priča zasnovana je na iskustvu reditelja Radoša Bajića, čija je supruga bila suočena sa tom bolešću. Prema pisanju izvora, epizode o Radojkinoj bolesti povećale su broj žena koje se odlučuju na preventivne preglede. U nekim krajevima Srbije počela je i da se koristi pokretna mamografska služba. Ljiljana Stjepanović bila je jedno od lica kampanje za prevenciju ove bolesti.

Lik Radojke nastavio je da živi i van serije. Ljiljana Stjepanović ponovo ga je tumačila u filmu „Braća po babine linije“ (2016), koji je nastavak priče iz serije.

Najveći uspesi

Pozorišne uloge

Uz Izergil u „Ciganima koji lete u nebo“, među njenim najznačajnijim pozorišnim ostvarenjima je Madam Beatris u muzičkoj drami „Grk Zorba“. Adaptaciju i režiju potpisuje Mihailo Vukobratović, a u glavnim ulogama su Desimir Stanojević i Slobodan Stefanović. Glumica je opisala Beatris kao damu koja se bavila najstarijim zanatom, ali je ostala čista, kao najtragičniji lik u predstavi. Prema rečima reditelja, ona je „ženski Robinzon Kruso“, usamljena i ostavljena od svih.

Na scenu Pozorišta na Terazijama izlazila je i u predstavama „Povratak kraljice Marije Karađorđević“, „Dva mirisa ruže“, „Miris kiše na Balkanu“, „Kako smo voleli druga Tita“ i „Put oko sveta“. Posebno pamti ulogu žene lakog morala u „Kabareu“ u režiji Soje Jovanović, koja se na kraju prvog čina pretvara u nacistkinju. Igrala je i u delima domaćih klasika, među kojima su Nušić, Sterija i Sremac.

Sarađivala je sa nizom reditelja. Izdvaja Slavenka Saletovića, Jagoša Markovića, Juga Radivojevića, Soju Jovanović i Aleksandra Đorđevića. Izvodi i sopstveni „Ciganski kabare“ i objašnjava da su ciganske pesme, koliko god delovale strasno i veselo, pune tuge i patnje naroda. Prema njenim rečima, reditelji su joj najčešće poveravali uloge jakih i autoritativnih žena.

Televizijske i filmske uloge

Njeni najpoznatiji televizijski likovi su:

• Eleonora Majković – Spečena u seriji „Bolji život“ (1987–1991)
• Ozrenka Soldatović u seriji „Srećni ljudi“ (1993–1996)
• Sida Pandurović u „Tajni porodičnog blaga“ i „Porodičnom blagu“ (2000–2002)
• Kića u seriji „Ljubav, navika, panika“ (2005–2007)
• Nerandža u seriji „Agencija za SIS“ (2006–2007)
• Radojka u seriji „Selo gori, a baba se češlja“ (od 2007)

Pojavila se i u serijama „Folk“, „Ravna gora“, „Za kralja i otadžbinu“ i „Šifra Despot“.

Književni i muzički rad

Ljiljana Stjepanović objavila je zbirku pesama „Možda sanjam“. Napisala je i pesmu „Oda glumcu“, nastalu iz razmišljanja o mnogobrojnim životima koje glumac proživi kroz svoje uloge. Priželjkuje da se objavi njena davno završena knjiga poezije za decu, posvećena unuci Kseniji.

Privatni život

Ljiljana Stjepanović bila je udata jednom, za Bojana Repića, koga je upoznala u srednjoj školi. Udala se veoma mlada, u nadi da će osnovati trajnu porodicu. Iz braka su rođena dva sina. Brak, međutim, nije potrajao, a razvela se sa 27 godina (izvori se u tačnom uzrastu pri udaji razlikuju).

O razlozima razvoda govorila je otvoreno: bila su to dva različita sveta, a suprug nije mogao da podnese njen posao. Period nakon razvoda opisala je kao izuzetno težak i traumatičan. Ostala je sama sa decom i smatrala je da je bolje da rastu u miru uz jednog roditelja nego u lošoj atmosferi.

Nakon razvoda nije se ponovo udavala i prednost je dala sinovima. Na javnim nastupima sa ponosom govori o porodici, posebno o unucima. Njena unuka Ksenija Repić nastavila je porodičnu tradiciju i bavi se glumom. Prvi put se pojavila pred kamerama u seriji „Selo gori, a baba se češlja“.

Zanimljivosti

• Sa Radošem Bajićem studirala je u istoj klasi, a kasnije je s njim igrala u seriji „Selo gori, a baba se češlja“.
• Prema sopstvenim rečima, kroz nju je prošlo više od 200 likova.
• Ulogu babe Izergil odigrala je, kako kaže, oko petsto puta.
• Diplomirala je sa ulogom Ledi Magbet, a kao neostvarenu želju navodi Don Kihota. Sebe opisuje kao osobu koja se celog života bori sa vetrenjačama.
• Objavila je zbirku pesama „Možda sanjam“ i napisala pesmu „Oda glumcu“.
• Publika je često poistovećuje sa likovima: negde je zovu Kića, negde Radojka.
• Zajedno sa svojim likom Radojkom povezana je sa kampanjom za prevenciju raka dojke u Srbiji.

Nagrade i priznanja

Ljiljana Stjepanović nosilac je više uglednih priznanja. Najznačajnija su:

• Nagrada „Žanka Stokić“ (2013) – za stvaralačku zrelost i bogatstvo umetničkog izraza, odnosno za izuzetan doprinos srpskoj filmskoj, televizijskoj i pozorišnoj umetnosti
• Nušićeva nagrada (2009) – za životno delo glumcu komičaru
• Statuete „Ćuran“ (1998. i 2003) – na Danima komedije u Jagodini

Nagradu „Žanka Stokić“ dodeljuju Narodno pozorište u Beogradu, dnevni list „Večernje novosti“ i grad Požarevac. Ljiljana Stjepanović bila je jedanaesta dobitnica. Odluku je donela stručna komisija u kojoj su bili Mira Stupica, Manojlo Vukotić, Dejan Savić, Ljiljana Blagojević i Slavenko Saletović. Radoš Bajić na svečanosti je istakao da je nagrada uručena u slavu umetnosti, talenta i životne borbe. Glumica je rekla da joj je statueta Žanke Stokić ispunila najlepši san.

Statuete „Ćuran“ dodeljuju se na festivalu „Dani komedije“ u Jagodini za najbolja glumačka ostvarenja i režiju.

Nasleđe i uticaj

Ljiljana Stjepanović ostavila je trag u srpskom pozorištu i televiziji. Jedan je od najprepoznatljivijih likova Pozorišta na Terazijama, a Izergil u „Ciganima koji lete u nebo“ ostala je uloga vezana za njeno ime.

Teatrolog Dragana Bošković istakla je da je njen kvalitet diskrecija: na sceni je uvek osoba čiji lik tumači. Kolege su isticale njen raskošan glumački naboj koji je nesebično delila sa saradnicima.

Na televiziji je, kroz likove kao što su Spečena, Ozrenka, Sida, Kića i Radojka, postala deo svakodnevne kulture generacija gledalaca. Radojka je, uz to, ostala povezana sa društveno važnom temom, jer je serija skrenula pažnju na značaj preventivnih pregleda.

Nastavljanje porodične tradicije kroz unuku Kseniju Repić dodatno potvrđuje da je njeno ime i dalje prisutno na srpskoj sceni.

Biografija – najčešća pitanja

Ko je Ljiljana Stjepanović?

Ljiljana Stjepanović srpska je glumica i prvakinja Pozorišta na Terazijama. Najpoznatija je po ulozi babe Izergil u mjuziklu „Cigani lete u nebo“ i po televizijskim ulogama u serijama „Bolji život“, „Srećni ljudi“, „Porodično blago“, „Ljubav, navika, panika“ i „Selo gori, a baba se češlja“.

Kada je rođena Ljiljana Stjepanović i koliko ima godina?

Ljiljana Stjepanović rođena je 15. juna 1952. godine u Beogradu. U vreme pisanja ovog teksta (septembar 2026) ima 74 godine.

Gde je Ljiljana Stjepanović studirala glumu?

Glumu je studirala na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi profesorke Ognjenke Milićević. Sa njom su studirali Radoš Bajić, Bogdan Diklić, Lazar Ristovski, Snežana Savić i Zlata Petković.

Koju je ulogu Ljiljana Stjepanović igrala u seriji „Selo gori, a baba se češlja“?

Igrala je Radojku, jednu od centralnih junakinja serije. Radojka u jednom delu serije oboleva od raka dojke, a ta priča zasnovana je na iskustvu reditelja Radoša Bajića.

Po kojim je ulogama Ljiljana Stjepanović još poznata?

Pored Radojke, poznata je po ulozi Eleonore Majković – Spečene u seriji „Bolji život“, Ozrenke Soldatović u seriji „Srećni ljudi“, Side Pandurović u „Porodičnom blagu“, Kiće u seriji „Ljubav, navika, panika“ i Nerandže u seriji „Agencija za SIS“.

Koje je nagrade osvojila Ljiljana Stjepanović?

Dobitnica je Nagrade „Žanka Stokić“ (2013), Nušićeve nagrade za životno delo glumcu komičaru (2009) i dve statuete „Ćuran“ na Danima komedije u Jagodini (1998. i 2003).

Da li je Ljiljana Stjepanović udata i ima li decu?

Bila je udata jednom, za Bojana Repića. Iz braka su rođena dva sina. Razvela se sa 27 godina i od tada se nije ponovo udavala.

Da li je unuka Ljiljane Stjepanović takođe glumica?

Da. Njena unuka Ksenija Repić bavi se glumom i prvi put se pojavila pred kamerama u seriji „Selo gori, a baba se češlja“.

Koliko je puta Ljiljana Stjepanović igrala babu Izergil?

Prema njenim rečima iz jednog intervjua, ulogu babe Izergil u mjuziklu „Cigani lete u nebo“ odigrala je oko petsto puta, i u prvoj i u sadašnjoj postavci predstave.

Zaključak

Ljiljana Stjepanović je glumica čija se karijera proteže kroz više od pet decenija. Počela je kao dete u dramskoj sekciji Radio Beograda, školovala se na Fakultetu dramskih umetnosti i čitav radni vek posvetila Pozorištu na Terazijama. Ulogom babe Izergil u mjuziklu „Cigani lete u nebo“ postala je prvakinja, a preko televizije je prihvatila i široka publika kroz likove kao što su Spečena, Ozrenka, Sida, Kića i Radojka.

Nagrada „Žanka Stokić“, Nušićeva nagrada i statuete „Ćuran“ potvrdili su njen doprinos srpskoj glumi. Porodični život, u kojem je sama podigla dva sina, i unuka Ksenija, koja nastavlja glumačku tradiciju, dopunjuju sliku umetnice koja je ostala prepoznatljiva i omiljena kod više generacija.