Ko je Gordan Kičić

Gordan Kičić (Beograd, 5. avgust 1977) srpski je glumac, reditelj i producent, jedno od najprepoznatljivijih lica domaćeg pozorišta, filma i televizije. Stalni je član ansambla beogradskog Ateljea 212. Publika ga pamti po ulozi Kaluđera u seriji Senke nad Balkanom i po komičnoj ulozi Rajka u seriji Otvorena vrata.

Kao filmski reditelj debitovao je 2019. godine ostvarenjem Realna priča, u kojem je odigrao i glavnu ulogu. Bavi se i producentskim poslom, a pozajmio je glas brojnim animiranim junacima, među kojima su Garfild i šerif Vudi. Kritika i publika cene ga zbog sposobnosti da u jednoj ulozi spoji dramski i komični registar.

Rani život i detinjstvo

Gordan Kičić rođen je u Beogradu 5. avgusta 1977. godine, u tadašnjoj Socijalističkoj Republici Srbiji u okviru SFRJ. Odrastao je u porodici čiji su članovi bili uspešni u svojim strukama. Otac mu je reditelj Branislav Kičić, majka je advokat, a deda Miroljub Kičić bio je poznat lekar.

Prema pisanju Kurira, profesiju je izabrao srcem i od malih nogu, a otac mu je bio velika podrška. Sam glumac je izjavio da mu je na početku bilo važno da ga ne etiketiraju kao nečijeg sina. Zato je želeo da izgradi karijeru koja će biti isključivo njegova stvar.

Kao dete je letovao u Tribunju kod Vodica u Dalmaciji. Tamo je upoznao velikana srpskog glumišta Miju Aleksića, koji je voleo da peca, dok su se deca uveče okupljala oko njega da slušaju njegove priče. Kičić je kasnije rekao da mu nagrada koja nosi Mijino ime posebno znači upravo zbog tih uspomena.

Vozačku dozvolu položio je sa 18 godina. Voli da vozi kraće deonice po Srbiji, a duga putovanja mu ne prijaju.

Obrazovanje

Gordan Kičić diplomirao je glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Predraga Bajčetića. Prema podacima portala Nova.rs, diplomirao je 2001. godine. Wikipedija navodi samo da je završio ovaj fakultet, pa je godina diplomiranja potvrđena u jednom izvoru.

Pokojni profesor Bajčetić obeležio je njegove studije, a glumac je govorio da je sa njim i kasnije imao lepu komunikaciju. Još pre diplomiranja postao je član ansambla Ateljea 212, jednog od vodećih pozorišta ovog dela Evrope.

Početak karijere

Na filmu je debitovao 1996. godine u ostvarenju Do koske, u ulozi Erceg. Usledile su manje uloge u filmovima iz druge polovine devedesetih. Među njima su Zemlja istine, ljubavi i slobode (1997), Bekstvo i Natalija (1998), kao i Nebeska udica i Proputovanje (1999).

Na prelazu u novi vek igrao je u filmovima Dorćol-Manhattan, Rat uživo i Mehanizam. Paralelno je gradio pozorišni angažman, jer je u Ateljeu 212 odigrao više od četrdeset predstava. Tako se već na početku karijere profilisao kao glumac podjednako snažan na sceni i pred kamerom.

Uspon do popularnosti

Prve značajne uloge na filmu

Prekretnicu su predstavile uloge u filmovima Rat uživo, Mala noćna muzika, Kad porastem biću kengur, Sedam i po i Ulica Ustanička. Wikipedija ih navodi kao ostvarenja koja su Kičića izdigla među vodeće mlade glumce. Ipak, ta tvrdnja na samoj Wikipediji nema navedenu referencu.

Tokom 2002. godine tumačio je lik Lakija u kultnoj seriji i filmu Lavirint. Za tu ulogu bio je nominovan za nagradu Apolo na Beogradskom festivalu kulture. Zatim je u filmu Čekaj me, ja sigurno neću doći iz 2009. godine igrao ranjivog Aleka, uz Mirjanu Karanović i Miloša Samolova. Za tu ulogu dobio je nagradu „Car Konstantin“ za najboljeg glumca u sporednoj ulozi.

Iste godine u filmu Poslednja audijencija portretisao je mladog Nikolu Pašića. Igrao je i u ostvarenjima Ma nije on takav, Beli lavovi, Tri policajca, Ubice mog oca i Četiri ruže. U filmu Ajvar reditelja Sergeja Trifunovića pojavio se 2019. godine.

Serije koje su ga približile široj publici

Na televiziji je ranije igrao u seriji Lift, a zatim i u ostvarenjima Kako su me ukrali Nemci i Jagodići. U franšizi Jagodići tumačio je Branka Jagodića i u seriji i u filmovima. Seriju Otvorena vrata obeležio je kao nespretni Rajko, a u seriji Vojna akademija igrao je lik Brankovića.

Najveći televizijski domet donela mu je serija Senke nad Balkanom, u kojoj je igrao Alimpija Mirića, poznatog i kao Kaluđer. Prema pisanju Kurira, uloga je prvobitno bila planirana za drugog glumca. Kičić je na probnom snimanju ubedio Dragana Bjelogrlića da je baš njemu poveri. Ovaj lik često se pominje kao dokaz da se sjajno snalazi i u negativnim ulogama.

Rad u pozorištu

Atelje 212

Gordan Kičić je stalni član Ateljea 212, gde je nastupio u više od četrdeset predstava. Među zapaženim naslovima su Don Žuan, Revizor, Amadeus i Spamalot. Godine 2010. igrao je u mjuziklu Hair, uz Sergeja Trifunovića, Branislava Trifunovića, Ivana Jevtovića, Jelenu Gavrilović i Katarinu Žutić.

Za ulogu Bergera u toj predstavi dobio je nagradu „Zoran Radmilović“. U Ateljeu 212 igrao je i u komadima Noćna straža i Obraćanje naciji. Za potonji je 2023. godine rekao da je cela predstava ozbiljna interakcija sa publikom.

Jugoslovensko dramsko pozorište

Radio je i u Jugoslovenskom dramskom pozorištu. Nastupio je u predstavama Smrt, Samo sivi dani i Koriolan, kao i u duodrami Vazda sa Radovanom Vujovićem. Sa Jelenom Stupljanin bio je direktni partner u predstavi Razvaljivanje.

Prema podacima Wikipedije, učestvovao je i u radio-dramama, što ga čini svestranim glumcem koji se podjednako snalazi na sceni, pred kamerom i ispred mikrofona.

Glasovna gluma i sinhronizacija

Kičić je zvanični srpski glas Garfilda u crtanoj seriji Garfild i prijatelji i u filmovima Garfild i Garfild 2. Pozajmio je glas i šerifu Vudiju u srpskoj verziji serije filmova Priča o igračkama. Pored toga, radio je na naslovima kao što su Ajkula priča, Ratatuj, Simpsonovi: Film, Šrek Treći, Pčelinji film i Rango.

Ovi podaci potiču uglavnom iz Wikipedije, a za deo naslova nema posebne reference. Zato ih treba čitati kao okvirni pregled njegovog sinhronizacijskog rada.

Producentski i rediteljski rad

Ustanička ulica i Aleksi

U producentske vode Kičić je zakoračio 2012. godine trilerom Ustanička ulica u režiji Miroslava Miše Terzića. U njemu je odigrao i glavnu ulogu. U razgovoru za Vreme rekao je da je želeo da napravi filmove koje bi i sam voleo da gleda, pre svega angažovane. Radi pripreme je razgovarao sa ljudima iz Specijalnog suda za ratne zločine, da bi video može li se iz njihovog posla stvoriti film. Producirao je i projekat Aleksi.

Realna priča i Mama i tata se igraju rata

Rediteljski debi usledio je u novembru 2019. godine dramedijom Realna priča. Kičić je u njoj producent, scenarista, reditelj i glavni glumac. Igra Veljka Radisavljevića, sredovečnog glumca čija karijera deceniju stagnira, pa mora da nastupa u reklamama i predstavama koje ne voli.

Kritika Vremena opisala je film kao „film normalizacije“, nepretenciozno ostvarenje koje publici nudi sadržaj sa kojim se lako može poistovetiti. Zapaženo je i da je glumačka afektacija po kojoj je bio poznat ovde znatno ublažena. Za ovaj projekat dobio je nagradu „Mija Aleksić – biti glumac“.

Nastavak priče postala je serija Mama i tata se igraju rata, koju je Kičić producirao i u kojoj glumi. Režirao je prvih pet epizoda, a preostalih pet režirao je Vladimir Tagić. Emitovanje je počelo 17. oktobra 2020. godine. Prema pisanju Kurira iz 2023. godine, priprema se i treća sezona.

Najveći uspesi

Među najvećim dometima Gordana Kičića izdvajaju se uloge Kaluđera u seriji Senke nad Balkanom i Rajka u seriji Otvorena vrata. Tu su i glavne uloge u filmovima Čekaj me, ja sigurno neću doći i Realna priča. Pozorišno je najviše zapažen kao Berger u predstavi Hair, za koji je dobio nagradu „Zoran Radmilović“.

Na pozorišnoj sceni i dalje ostaje aktivan, a 2026. godine premijerno je izvedena predstava Istina u Bitef teatru. U njoj je Kičić glumac i producent, a igra uz Milicu Trifunović, Nebojšu Ilića i Tamaru Dragićević u režiji Damjana Kecojevića. Komad je napisao Florijan Zeler (franc. Florian Zeller).

Novije uloge i projekti

U trileru Nemirni iz 2023. godine Kičić igra lika koji traga za kidnapovanim bratom. Najviše scena delio je sa Anom Mandić, Strahinjom Blažićem, Anicom Dobrom i Jelenom Stupljanin. Priču je opisao kao pletenicu u kojoj se više niti tek na sredini serije spaja u celinu. Dobar deo vožnje snimao je sam, uz pomoć desetak kaskadera u drugim vozilima.

Iste godine učestvovao je i u seriji V efekat, koju je Kurir opisao kao seriju koja je oduševila gledaoce, a njegov lik je Vladan Vidović. U razgovoru za Kurir iz 2024. godine rekao je da su pripreme serije počele u februaru, a snimanje je trajalo tokom maja, juna i jula. Naveo je da u njihovom poslu nema glamura, ali ni ne treba da ga bude.

Poznato je i da igra u filmu o Golom otoku koji nastaje po priči „Ostrvo na dnu“ njegovog dede Miroljuba Kičića. Za taj projekat Kičić kaže da je samo glumac i da ga podržava na svaki način.

Privatni život

Gordan Kičić ima ćerke, a o odnosu prema deci govorio je u razgovoru za Kurir. Rekao je da im savetuje da traže ono što ih čini ispunjenim, a ne nužno srećnim. Kao recept za očuvanje porodice naveo je prisutnost i umom i fizički, uz poznavanje prioriteta u životu.

Njegov otac, reditelj Branislav Kičić, preminuo je ranije, a sahranjen je na Novom groblju u Beogradu. Prema pisanju Telegrafa, sahrani su prisustvovali brojni glumci, među njima Nina Janković, Petar Benčina, Aleksandar Đurica, Tihomir Stanić, Bane Trifunović i Dragan Bjelogrlić.

Kičić je od decembra 2021. godine član Skupštine Košarkaškog kluba Crvena zvezda, izabran na petogodišnji mandat. Podaci o supruzi i drugim članovima porodice nisu potvrđeni u pouzdanim izvorima, pa ih ovaj članak ne iznosi.

Zanimljivosti

• Njegov deda Miroljub Kičić bio je poznat lekar, a po njegovoj priči „Ostrvo na dnu“ priprema se film o Golom otoku.
• Kao dete je u Tribunju kod Vodica upoznao glumca Miju Aleksića, čije ime nosi nagrada koju je dobio 2020. godine.
• Uloga Kaluđera u seriji Senke nad Balkanom prvobitno je bila predviđena za drugog glumca, ali je Kičić na probnom snimanju ubedio Dragana Bjelogrlića da mu je poveri.
• Zvanični je srpski glas Garfilda.
• U seriji Nemirni većinu kaskaderskih scena vožnje snimao je sam, uz desetak kaskadera u pratećim vozilima.
• Član je Skupštine Košarkaškog kluba Crvena zvezda od decembra 2021. godine.

Nagrade i priznanja

• Nagrada „Mija Aleksić – biti glumac“ (2020), uručena u Gornjem Milanovcu. Odluku su doneli Nenad Jezdić i Nebojša Dugalić, prethodni laureati.
• Nagrada „Zoran Radmilović“ (2010) za ulogu Bergera u predstavi Hair.
• Nagrada „Car Konstantin“ za najboljeg glumca u sporednoj ulozi za film Čekaj me, ja sigurno neću doći. Prema Nova.rs dobio ju je dvaput na Filmskim susretima u Nišu.
• Nagrada za najboljeg glumca u novosadskoj Areni.
• Nagrada „Zoranov brk“ na Danima Zorana Radmilovića u Zaječaru.
• Nominacija za nagradu Apolo na Beogradskom festivalu kulture za ulogu u Lavirintu.

Nasleđe i uticaj

Obrazloženje nagrade „Mija Aleksić – biti glumac“ ističe Kičićev zavidan spektar kreacija, dramskih i komičnih. Kako navode Jezdić i Dugalić, on često u jednoj ulozi spretno kombinuje različite žanrovske registre. Pominju i njegovu sposobnost da se prepusti igri sa partnerom na sceni.

Kao producent i reditelj pokazao je da se glumci u Srbiji sve češće upuštaju i u autorski rad, uz primere Dragana Bjelogrlića i Mirjane Karanović. Svojim projektima na pozornici i ekranu doprinosi savremenom srpskom izrazu, a mnogi njegovi likovi, od Kaluđera do Rajka, postali su deo popularne kulture.