Ko je Milenko Pavlov

Milenko Pavlov (Srpska Crnja, 8. april 1950) srpski je pozorišni, televizijski i filmski glumac. Publika ga najbolje pamti kao Radojicu Ilića, vlasnika kafane u kultnoj seriji „Srećni ljudi“ (1993–1996), ali njegov rad daleko prevazilazi tu ulogu.

Karijera mu traje više od četiri decenije. Na televiziji je debitovao 1979. godine, a veći deo života proveo je na pozorišnim daskama, najpre u Pozorištu na Terazijama, a zatim u Narodnom pozorištu u Beogradu, gde je stalni član ansambla (u statusu penzionera).

Pored glume, bavio se i pozorišnom režijom. Ljubitelji teatra pamte njegov dar za muziku i igru, a kritika i publika cene ga kao komičara koji se podjednako dobro snalazi u satiri i u klasičnoj komediji.

Za razliku od mnogih kolega, nikada nije težio glavnim ulogama. Kako sam kaže, najvažnije mu je bilo da dugo traje i da svaki lik, ma koliko mali, odigra posvećeno.

Poreklo i detinjstvo

Milenko Pavlov rođen je 8. aprila 1950. godine u Srpskoj Crnji, selu u opštini Nova Crnja u Banatu. Iz istog mesta potiče i slikar i pisac Đura Jakšić, o čemu se često govori kad se pominje zavičaj ovog glumca.

Odrastao je u radničkoj porodici. Majka Katica i otac Konstantin nisu odmah prihvatili njegov izbor, a pomirili su se s tim tek kada su ga prvi put videli na televiziji.

Prvi susret sa scenom desio se još u osnovnoj školi. Prema jednim izvorima, prvi put je stao na pozornicu u šestom razredu, dok sam glumac u intervjuu za Kurir navodi peti razred (izvori se razlikuju).

Obrazovanje

Nakon osnovne škole izučio je zanat preciznog mehaničara. Glumom se, međutim, nije prestajao baviti, pa je počeo da pohađa Dramski studio pozorišta u Zrenjaninu, gde mu je profesor bio Ivan Putnik.

Školovanje je nastavio u Beogradu, na Fakultetu dramskih umetnosti. Prema podacima Narodnog pozorišta, studirao je režiju i apsolvirao pozorišnu organizaciju, dok neki izvori navode da je fakultet i završio (izvori se razlikuju).

Uporedo je usavršavao i druge veštine koje su mu kasnije koristile na sceni. Dve godine učio je solo pevanje kod profesora Stanoja Jankovića, a dve godine pohađao je klasični i džez balet.

Početak karijere

Prve profesionalne korake napravio je u Narodnom pozorištu „Toša Jovanović“ u Zrenjaninu, gde je igrao u predstavi „Pesma“ Oskara Daviča (uloga Miće Ranovića).

Na televiziji je debitovao 1979. godine u seriji „Pripovedanja Radoja Domanovića“, što je bio i početak dugog odnosa sa satirom ovog pisca. Godinu dana kasnije pojavio se i u epizodi emisije „Podijum“.

Početkom osamdesetih nizale su se manje, ali zapažene uloge. Igrao je u televizijskoj seriji „Poslednji čin“ (1982), u filmu „Još ovaj put“ (1983), u filmu „Šta je s tobom, Nina“ (1984), u kojem je tumačio mladoženju, kao i u seriji „Banjica“ (1984), u kojoj je igrao stražara.

Do kraja osamdesetih dobijao je sve veće uloge u filmovima i serijama kao što su „Lutalica“, „Špijun na štiklama“ (Paja Pevac), „Balkan ekspres 2“ (nemački narednik) i „Mister Dolar“.

Pozorišni rad

Pozorište je oduvek bilo središte njegovog rada. Najveći deo karijere vezan je za dve beogradske scene, a režijom se bavio i van njih.

Pozorište na Terazijama

U Pozorištu na Terazijama igrao je glavne i ključne uloge u muzičkim i komediografskim predstavama. Tumačio je naslovnu ulogu u „Švejku“ prema delu Jaroslava Hašeka (češ. Jaroslav Hašek), igrao je Šerbulića Šećerovića u „Rodoljupcima“ Jovana Sterije Popovića i Vasu V. Jankovića u „Andreju Ljubici“.

Posebno se pamti uloga Šarca u „Priči o konju“. Na repertoaru ove scene igrao je i u predstavi „Vezana vreća“.

Narodno pozorište u Beogradu

U Narodnom pozorištu u Beogradu igra već više od dve decenije, a po podacima iz 2014. godine važio je za jednog od najangažovanijih glumaca te kuće. Danas je stalni član drame u statusu penzionera.

Na repertoaru Narodnog pozorišta tumačio je uloge u predstavama „Srpska trilogija“, „Kovači“, „Vesele žene vindzorske“, „Kir Janja“, „Narodni poslanik“ Branislava Nušića i „Majka hrabrost i njena deca“ Bertolta Brehta (engl. Bertolt Brecht). Poslednje dve premijere igrao je u istom mesecu.

Rediteljski rad

Kao reditelj potpisao je predstave „Čudo u Šarganu“, „Sumnjivo lice“, „Porodica Blo“, „Mrešćenje šarana“, „Pokondirena tikva“ i „Žena je varljiva“. Uz predstavu „Pokondirena tikva“ vezuje se nagrada za doprinos kulturi na „Pozorišnoj jeseni“ u Vršcu.

Radojica Ilić u seriji „Srećni ljudi“

Najpoznatija uloga Milenka Pavlova je Radojica Ilić iz serije „Srećni ljudi“ (1993–1996). Igrao je problematičnog gazdu kafane u kojoj se održavao izbor za mis i u kojoj je nastupala pevačica Keti, koju je tumačila Ivana Mihić.

Njegov lik opsedali su reketaši, palili su mu kafanu i sekli kravate, a stalno ga je jurila ljubomorna žena, koju je igrala Aleksandra Nikolić. Upravo ta kombinacija komike i malograđanske tragike učinila je Radojicu jednim od najomiljenijih likova domaće televizije.

Glumac se kasnije prisećao da je radio sa rediteljem Šuljagićem i da se tokom snimanja nikada nije susreo sa Batom Živojinovićem, iako su se dobro poznavali. Nije se pojavljivao u svakoj epizodi, već uglavnom u prvim dvadesetak do trideset, i to u svakoj po oko pet minuta.

Uprkos tome, lik je ostao upamćen, a on to ocenjuje kao potvrdu da za dobru ulogu nije potrebno mnogo vremena na ekranu. Serija je snimana u doba hiperinflacije, pa je, kako kaže, njegov honorar često bio kutija cigareta.

Najveći uspesi

Uz „Srećne ljude“, u karijeri Milenka Pavlova izdvaja se više ostvarenja koja su obeležila srpsku televiziju i film:

• „Srećni ljudi“ – uloga Radojice Ilića, najpoznatije ostvarenje u karijeri.
• „Bela lađa“ – uloga Pikiljića u seriji Siniše Pavića.
• „Kolo sreće“ – uloga Dušana Jakovljevića, koju glumac posebno ističe kao ponosnu.
• „Ranjenik“ – uloga Stojana u televizijskom filmu iz 1991.
• „Kraj dinastije Obrenović“ – istorijska serija iz 1995.
• „Špijun na štiklama“ – uloga Paje Pevca u filmu iz 1988.
• „Agencija SIS“, „Vuk Karadžić“, „Sever i jug“ – serije u kojima je takođe igrao.

Među serijama kojima se ponosi pominje i „Stižu dolari“. Sarađivao je s autorom Sinišom Pavićem i rediteljima Zoranom Čalićem i Anom Banduka, koji se vode kao njegovi česti saradnici. U poznijim godinama pojavio se i u seriji „Psi laju, vetar nosi“ (2017), gde je igrao Gostimira.

Privatni život

Milenko Pavlov o privatnom životu govori retko, ali je u intervjuima potvrdio da ima dva braka. Prema javno dostupnim podacima, ima sina Ivana, a danas je i ponosan deda.

Poznato je i da ceo život vozi polovne automobile, što je u razgovoru za Kurir iskoristio da pokaže koliko je glumački posao u Srbiji često slabo plaćen. Ostali detalji iz privatnog života nisu javno potvrđeni pa ih nećemo navoditi.

Zanimljivosti

• Pre glume izučio je zanat preciznog mehaničara.
• Njegovi roditelji, Katica i Konstantin, prihvatili su njegov izbor tek kada su ga videli na televiziji.
• U jednoj sceni „Srećnih ljudi“ dobio je pravi šamar od koleginice Aleksandre Nikolić, ali ta scena nije ušla u seriju.
• Prema jednom izvoru, odigrao je 74 uloge, dok drugi govore o stotinama uloga (izvori se razlikuju).
• Nastupao je u monodrami „Titov tajni dnevnik“, u kojoj je tumačio Josipa Broza Tita.
• Pored glume i režije, školovao je glas i bavio se igrom, što se vidi u njegovim muzičkim ulogama.

Nagrade i priznanja

Milenko Pavlov dobitnik je više domaćih i stranih priznanja. U izvorima se pominju „Zlatni ćuran“, „Zlatna kolajna“, „Zlatni vitez“ i priznanje za najboljeg komičara Balkana.

Udruženje književnika Srbije dodelilo mu je nagradu „Radoje Domanović“ za doprinos satiri. Pominje se i priznanje sa Festivala balkanske komedije, nagrada za najbolju monodramu i nagrade Udruženja filmskih glumaca. Godine dodele pojedinih nagrada nisu pouzdano potvrđene.

Nasleđe i uticaj

Milenko Pavlov spada u glumce koji su pokazali da karakterna uloga može da bude važnija od glavne. Njegov Radojica Ilić i danas se citira, a „Srećni ljudi“ se ponovo reprizira, pa nove generacije otkrivaju njegov humor.

U pozorištu je ostao zapamćen kao svestran umetnik koji je spajao glumu, pevanje, igru i režiju. Njegov rad u Narodnom pozorištu i Pozorištu na Terazijama deo je repertoara koji publika rado pamti.

Biografija – najčešća pitanja

Ko je Milenko Pavlov?

Milenko Pavlov je srpski pozorišni, televizijski i filmski glumac, najpoznatiji po ulozi Radojice Ilića u seriji „Srećni ljudi“.

Kada i gde je rođen Milenko Pavlov?

Rođen je 8. aprila 1950. godine u Srpskoj Crnji, u opštini Nova Crnja.

Koliko godina ima Milenko Pavlov?

Rođen je 1950. godine, što znači da u 2026. godini ima 76 godina.

Po čemu je Milenko Pavlov najpoznatiji?

Najpoznatiji je po liku Radojice Ilića, vlasnika kafane u seriji „Srećni ljudi“ (1993–1996).

U kom pozorištu igra Milenko Pavlov?

Stalni je član drame Narodnog pozorišta u Beogradu, gde je u statusu penzionera. Ranije je igrao u Pozorištu na Terazijama.

Gde je Milenko Pavlov studirao glumu?

Prvo je pohađao Dramski studio u Zrenjaninu, a zatim je studirao na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu.

Da li Milenko Pavlov ima porodicu?

Prema dostupnim podacima, imao je dva braka, ima sina Ivana i unuka.

Koje je nagrade osvojio Milenko Pavlov?

Među priznanjima su „Zlatni ćuran“, „Zlatni vitez“, „Zlatna kolajna“ i nagrada „Radoje Domanović“ za doprinos satiri.

Da li je glumac Milenko Pavlov isto što i pilot Milenko Pavlović?

Nije. Glumac Milenko Pavlov i pilot Milenko Pavlović dve su različite ličnosti.

Zaključak

Milenko Pavlov je glumac koji je od zanatlije iz Banata izrastao u jednog od najprepoznatljivijih srpskih komičara. Iako nikada nije jurio glavne uloge, Radojica Ilić iz „Srećnih ljudi“ ostao je među najomiljenijim televizijskim likovima.

Njegova karijera u Narodnom pozorištu, Pozorištu na Terazijama i na televiziji potvrđuje da posvećenost i zanat vrede više od broja minuta na sceni.